Groningen

Begin nooit een column met een anekdote over je oma, zei mijn schrijfdocent ooit, maar goed, daar ga ik.

Mijn oma (1920-2015) kwam uit Groningen en daar zijn ze zo taai als klei. In haar straat stopte eens een auto waarvan je de geluidsinstallatie tot ver in de omgeving kon horen. Voor het stoplicht draaide de bestuurder – type kaalhoofd met trainingsjack – zijn raam open en leegde zijn asbak op het trottoir. Mijn oma had daar gewoon met een boogje omheen kunnen lopen, maar dat deed ze niet. Ze bukte voorover en schoof de as met haar ene hand op de andere. Vervolgens klopte ze op het raampje van de bestuurder. Tok-tok. Verbaasd draaide de man zijn raam weer open, turend naar het oude besje naast zijn auto. ‘U bent wat vergeten’, zei mijn oma en – hupsakee – kieperde de as bij de man op schoot.

Via mijn oma kreeg ik iets mee van de Groningse trots, én de Groningse pijn. De bodem die wordt leeggepompt voor ons aardgas, de aardbevingen en gescheurde gevels die de Groningers daarvoor terugkrijgen, de matige economische vooruitzichten, de leegloop naar de Randstad.

Wat ik me als oud-Delftenaar afvraag: wat kunnen ingenieurs betekenen voor de Groningers? Ik las daarover een inspirerend artikel van natuurjournalist René Didde: het dijktracé tussen Eemshaven en Delfzijl ligt in het aardbevingsrisicogebied en krijgt daarom een opknapbeurt. Lokale bestuurders grijpen samen met ingenieurs van Alterra Wageningen UR de kans aan om te innoveren. Er komt een proef met een zogeheten ‘slibmotor’. Tussen een dubbele dijk heeft eb en vloed vrij spel en laat daar slib achter die geschikt is om het land op te hogen. Dat is een stuk slimmer dan klei inkopen uit Litouwen en Estland, zoals Nederland nu doet voor dijkversteviging.

Het slibarme water stroomt daarna door naar zilte landbouwgrond, waar algen en zeekraal groeien. Aan de natuur is ook gedacht, met scharrelpoeltjes voor vissen en foerageerplekken voor vogels. Fiets- en wandelpaden voor natuurliefhebbers maken het helemaal af. Op een kaart van het gebied zie ik dat het proefproject plaatsvindt op letterlijk een steenworp afstand van een gaswinningslocatie. Daar kun je cynisch over worden. Maar laten we het voor de verandering eens positief bekijken: misschien kan het toch wél, al die tegenstrijdige belangen tot een goed einde brengen. Zijn er al plannen voor een Delfts-Groningse onderzoeksgroep ‘innovatief bouwen in aardbevingsgebied’? Ik zou het toejuichen.

Foto: Sam Rentmeester Tonie Mudde is chef Binnenland bij de Volkskrant. Hij studeerde lucht- en ruimtevaarttechniek  van 1996-2003.

Foto: Sam Rentmeester
Tonie Mudde is chef Binnenland bij de Volkskrant. Hij studeerde lucht- en ruimtevaarttechniek
van 1996-2003.

Blijf op de hoogte van het onderzoek

Ontvang de Delft Integraal nieuwsbrief 4 keer per jaar