Na Delft

Hoe wordt een civiel ingenieur hoofdredacteur van het feministisch maandblad Opzij? Die vraag krijgt Irene de Bel (37) wel vaker voorgelegd. De basis voor deze overstap legde ze binnen de universiteit.

Wat bij haar carrièreswitch zal hebben meegespeeld is dat Irene de Bel uit een ‘vrouwenhuis’ komt. Haar moeder voedde haar drie dochters na haar scheiding alleen op, met als belangrijkste les: financieel onafhankelijk worden. Ondanks goede cijfers voor exacte vakken en een vader die mijnbouwkunde had gestudeerd, twijfelde De Bel of ze de TU wel aankon. “Mijn moeder zei: ‘als jij het niet kunt, wie kan het dan wel?’ Ik dacht dat er alleen maar dikke brillen aan de TU zaten en ik daar geen leuke vriendinnen kon maken.”

Ze koos voor industrieel ontwerpen, maar ‘kleien onder tafel en gekke vormen maken’ vond ze te zweverig. Te weinig techniek. Ze stapte over naar civiel en studeerde af op verticale drainage in het stroomgebied van het Aralmeer in Oezbekistan. Daar zat ze een tijdje voor Haskoning, maar werken in het buitenland bleek met een relatie toch niet zo leuk.

Ze ging bij een Amsterdams ingenieursbureau onderzoek uitvoeren voor gemeentes, waterschappen en provincies. “Zo saai. Traag, stroperig, politiek. Dat past echt niet bij mij. Ik vond het irritant als een of andere senior kromme zinnen in mijn rapport zette.” Nee, als ze alles opnieuw zou kunnen doen, zou ze journalist willen worden.

Met de vraag hoe dat aan te pakken belde ze Simon Rozendaal, wetenschapsjournalist bij weekblad Elsevier. “Hij zat in de redactieraad van Delta en wist dat daar iemand te gebruiken was.” Haar proefartikel stond binnen een week in het universiteitsblad en De Bel begon aan een cursus journalistiek. “Heel fijn: op bekend terrein een nieuw vak leren.”

Ik dacht dat er alleen maar dikke brillen aan de TU zaten

Na bijna anderhalf jaar bij Delta, ging ze bij het blad Cobouw schrijven over landelijke onderwerpen in de bouwsector. Ze werd uit vijftienhonderd sollicitanten gekozen toen de Volkskrant en KPN de gratis krant DAG begonnen. “Ik weet zeker dat mijn opleiding aan de TU daarbij geholpen heeft, het is een soort brevet van intelligentie.”

Bij het ter ziele gaan van DAG belde de hoofdredacteur van Cobouw: of ze een nieuw blad wilde maken voor zowel architecten als projectontwikkelaars en aannemers. Dat werd MagMa. Voor het eerst maakte ze een maandblad en werd ze hoofdredacteur. Enkele jaren later vroeg New Scientist haar een Nederlandstalige editie van het wetenschapsblad uit te geven. Ze liet er NWT Magazine in opgaan en verkaste drie jaar later naar de buren in het pand: Opzij. “Daarin wil ik de kwaliteiten van vrouwen laten zien. Niet zozeer hun strijd. Voor mij als lezer heel wezenlijk.”

 

Foto: Sam Rentmeester

Foto: Sam Rentmeester

Naam: Irene de Bel
Woonplaats: Bussum
Burgerlijke staat: Getrouwd, twee kinderen
Opleiding: Civiele techniek
Vereniging: Virgiel

Blijf op de hoogte van het onderzoek

Ontvang de Delft Integraal nieuwsbrief 4 keer per jaar