Rivieren van plastic

Foto: Hans Stakelbeek

Foto: Hans Stakelbeek

In het Delftse recyclelab bij Civiele Techniek en Geowetenschappen praat men niet graag van plastic afval. Wanneer de recycle-experts stukjes versnipperd plastic door hun magnetische dichtheidscheider halen, houden ze namelijk mooie hoopjes plastics over die prima weer als grondstof kunnen dienen, elk keurig gescheiden op basis van dichtheid.

Prof.dr. Peter Rem is de geestelijk vader van deze machine die werkt met een magnetische vloeistof met ijzeroxyde. De dichtheid van deze vloeistof varieert door toedoen van een magneet van hoog naar laag. Door deze gradiënt gaan plastics op verschillende hoogtes zweven al naar gelang hun eigen dichtheid. En dat maakt ze makkelijk van elkaar te scheiden.

“In 2007 kregen we een EU-subsidie om deze technologie te ontwikkelen”, vertelt Rems collega dr.ir. Maarten Bakker. “Een Delfts spin-off bedrijf probeert de technologie sinds kort te vermarkten.”

De onderzoekers willen nu akoestische sensoren ontwikkelen waarmee ze in de vloeistof kunnen kijken. “De vloeistofstromen zijn vrij ingewikkeld. Je wilt niet dat er turbulentie ontstaat want dan vermengen de deeltjes weer. Met behulp van een akoestische sensor kunnen we de machine beter afstellen.”

In de geneeskunde wordt al veel met akoestiek gewerkt om in lichamen te kijken. “Die technologie is voor ons echter niet bruikbaar”, zegt Bakker. “De beelden die ze genereren, vergen teveel interpretatie door mensen. Als een dokter twijfelt over hetgeen hij ziet, dan stuurt hij de patiënt door naar de chirurg. Bij ons is er geen ruimte voor twijfel. Het apparaat moet exact weten wat voor plastic hij ziet, want alles moet geautomatiseerd worden.”

delta.tudelft.nl/27286

Blijf op de hoogte van het onderzoek

Ontvang de Delft Integraal nieuwsbrief 4 keer per jaar